Verbas coma Puños

2006-01-05T02:23:00.000Z

... e como tarda voltar ás sabas de pedra,
e á loita por quitarse o frío

de novo blogue, coido que ren

2006-01-05T01:40:00.000Z

ao moito, retomar a trincheira contra a vida dende aquí...

tres meses matinando nomes, modelos e opcións vitais
(os kiwis non voan, no final fico melro)
...
tres meses estupidamente perdidos

e as ganas de morrer de volta

Ano novo, blogue novo

2005-12-31T20:49:00.000Z

Pois iso, que un día destes voltaremos.

...
así, coma quen non quer a cousa

(coido que todo o que son bos desexos para o ano vindeiro van ben resumados no sorriso esperanzado do guajiro á esquerda da faixa)

2005-11-18T00:00:00.000Z

...
...
...

... ...

... ...

... ... ... ... ... ...

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

sleeping ... ... ... ... ...

... ... ... ... ...

... ... ...

... ...

...
...
...

...

2005-10-14T17:48:00.000+01:00

Quizabes colla feirados unha tempada.

Toca restruturar referencialmente o eido do combate na trincheira diaria e máis o da expresión cibernética, eivada por unha linguaxe que se me apresenta xa esgotada. Na fin de semana, reflexión e loita.
Para o luns un encargo a min propio: claridade sobre o destino deste Verbas.

[No meio, domingo,unha sesión cinematográfica curativa. E non durmir]

Caseque de semana en semana...

2005-10-09T17:25:00.000+01:00

... é cando me atrevo a chantar neste taboleiro internautico algún papeliño novo cun apuntamento vital, algunha fotografía ou algún anuncio, ou mesmo algo de propaganda necesaria.

Razóns, varias. O novo EESP e a súa natureza de illa isolada do cibermundo, o paso máis ben reducido polos pontos de acceso que a Academia amabelmente oferece, unha viaxe ao xeito do circo da AN-PG, algo de troula bonitísima con compañeir@s da casa deses/as dos que xa se pode esquencer que son da casa e pode dárselle en diante carné de amig@s, as festas grandes de Sebeville.
Mais sobre todo anguria e frustración; sequía poético-hipertextual e incapacidade para responder en tan alto nivel como o mundo esixe. Moitas ganas de saldar unha conta pendente (mais só para contraer outra débeda coa pel na que gosto de afundirme).

Agora, traslado ao Mar de Pedra.

[Na retina, aínda, a ledicia e esperanza (nunhas festas dominadas polo mediocre e españolista) de atopar un pasarrúas improvisado case nas sete da mañá por riba do valado grande. Tamboriles, piercings, licorcafé, djembé regado de kalimotxo--Galiza sitio distinto!!]

Nunha libreta de hai un tempo

2005-10-04T14:53:00.000+01:00

o relato remataba:

"[...] as feridas, cauterizadas con axuda química para arrincarlle mesmo o dereito a morrer desangado e fuxir. Fuxir dos tendóns esgazados a bisturí, dos punzóns rachando o tecido muscular moi lenta e sadicamente. O castigo último, agardar a que os abutres lle peteirasen nos ollos. E pregar por unha fin o menos demorada posíbel."

2005-10-04T11:05:00.000+01:00

Esixo, XA!, a instauración de Tribunais Populares (e a pena de morte para determinados casos de deturpación musical).

Resumando...

2005-10-01T11:47:00.000+01:00

Dous días cos ollos case chorosos de fitar para a pantalla mirando mares de estrelas e bandeiras vermellas, afogando entre todas as loitas que foron e serán, e descubrindo a Prachanda.
Laieime por outro que caeu na loita, e berrei por dentro "Filiberto, camarada, tu muerte será vengada!!". Rifei comigo mesmo polo estúpido de agardar sempre a que caian para falar dos imprescindibeis.
Atopeime, no Mar de Pedra, moi lindamente retratado nun cartaz, e sentinme encantado. Ben acompañado, secuestrei un exemplar da publicidade para pór a xeito de espello no novo EESP (Espazo Existencial Sentimental e Pétreo, O'Xirarei dixit).
Celebrei cos proxenitores o meio século materno, e rinme con eles das consecuencias na saúde paterna.
Recebín un convite moi tentador que se atopa aínda en debate interno.
Ando en pleno proceso de recollida para trasladar, ao xeito de sapoconcho, o EEF.

E botei contas: catro, tres, dous, ... un día para unha noite desas longas nas que a indecencia (no senso nacional-católico) é grande virtude humana.

2005-09-28T14:21:00.000+01:00

en fin, que tanto desprazamento, tanto interactuar socialmente, tanto odio acumulado...

así non hai quen chíe!!

2005-09-25T19:47:00.000+01:00

"Pola noite fraghatas e berghantíns, pola mañá só barcos de cortiça"

[que, até agora, vén sendo a máis acertada e bonita definición que atopei do proceso esmorgueiro+resaquil. como manda o copyleft, citarei autoría: "by miña avoa"]

(Coas desculpas previas que esixen certas horas da mañá) A noite continuou luminosa!!

2005-09-25T05:30:00.000+01:00

Con do us, moi bos compañeiros, ao redor dunha táboa redonda nunha cea de (re)descubrimento da Terra como aldea gala resistindo agora e sempre ao invasor!! E a Deus grazas que nos resta a apócema máxica.

hoxe foi un día luminoso!

2005-09-24T19:40:00.000+01:00

Unha aperta que faltaba dende hai xa ben tempo, para esquencer tardes co ceo mouro e encetar unha amizade que xa foi.

Unha tarde de risos materno-filialmente compartida, co (infra)produto audiovisual que tanta graza nos facía hai anos traído grazas a unha maquiniña do tempo.

2005-09-22T12:19:00.000+01:00

abertos ben grandes, de volta
. e sorrintes?

teño moita sede

2005-09-22T04:06:00.000+01:00

a billa que non cala.
...iiinnnn
[caseque meia tableta do chiculate do que gostaba hai anos, ao ver ao Son Gokuh]
...iiinnnn
[unha ración de espiritualidade da que permitiu sobreviver o liceu]
...iinnn
[un filme dos de toda a vida]
...iinn
[moitas olladas ao reloxo, asustado]
..inn
[un traballo de "xornalistiña de cables" pendente]
.in
[uns óculos]
..
.
.
e, como hai xa días, sigo inábil para a escrita

tarde de banda sonora amurchante

2005-09-21T14:51:00.000+01:00

(Amais dos remorsos por cancelar unha cita)

Platero y tu: El roce de tu cuerpo
The Beatles: Yesterday
Bob Dylan: Blowing in the wind, Like a rolling stone, Knocking on Heaven's door
El último de la fila: Querida Milagros
Eric Clapton: Layla
La Fuga (versioneando a Los Chichos): Heroína
[Despois é todo un puto bucle, xa o dicía Risco e a súa concepción cíclica da historia]

E somentes se atopa algún risco de explicación na imposibilidade de comunicación con público (coma lle pasa a un irmao do sul, que ás veces chora por iso), no cansazo e de seguro no egoísmo que non me dou recoñecido (incapacidade facultativa para se diagnosticar a un propio).

de inmobilidade lingüística, ou de atragoamento de letras e asfixia

2005-09-21T02:56:00.000+01:00

menos pelo, máis mágoas. o miolo máis murcho

dú as férvedas de bágoas; dúas despedidas precipitadas
con
demasiadas verbas xusto a piques de saír
.
.
.
un pronunciamento agradabelmente surprendente

e máis silenzo
cando só quero dicer
e máis silenzo
cando só quero escoitar: ODIO

[post-chío: batalla, insistente ao xeito dos carneiros, polo derradeiro saúdo/

á fin, así si presta o mundo

/sorrisos a vao]

____________________________________

post-post-chío (redefinindo incomprensivo): marchan os sorrisos pingando
-botella a baleirarse deitada
no asfalto___
.
.
.
pouco prestan de non ser acompañados-.

_________
re-chiando
por epílogo: en fin... á merda!! (ou "fatal, tío, fatal!")

Silenzo

2005-09-20T00:51:00.000+01:00

Oes,... Bah, deixa.

...
, e se...?

Non o sei

[Foquismo, emancipación ananiana, Liberación Nacional e Social, cinefilia,... facendo cola para ser descritas.]

(e por dentro unha maré viva remexe e abanea coma a un corpo contra das rochas, até ser somentes un boneco)

2005-09-13T03:52:00.000+01:00

Custa prender no sono na noite previa a unha xornada de deslocación. Por máis que ollo para a folla de plano de viaxe non dou con acougo.

Traxecto: SebeVille - Mar de Pedra
Data e hora de partida: Terza feira, 13 de setembro; 9:30 AM
Motivos: Traslado temporal por traballo, debidamente misturado con doses fortes de amizade e loita, para poder sobreviver a quince días de ausencia e desencontros que han vir.[Motivo "paternamente" oficial: Toca deixar a Casa petrucial na cidade da grande sebe, e encetar o proceso adaptativo ao novo espazo físico para angurias e ledicias].
Observacións: lévase m a t e r i a l e instrumentación de apoio en abundancia.

Ha ser que tardan moito uns beizos, e que torturan máis unha vez as dúbidas.

2005-09-12T16:26:00.000+01:00

[tirado da correspondencia estival intempestivamente nocturna]

“gustaríame saber se o verbo "querer" che dá tanto medo como a min, a pesares de usalo. se te confunde. se dubidas do seu significado, de tan abstracto.”
[...]
Dubido a cada segundo que pasa, aínda que non concorde en canto ao “tan abstracto”. Pola contra, defendín sempre que o problema do “querer” e o forzalo a ser verbo, cando é por natureza un sustantivo concreto de polisemia tendente ao infinito, derivada da súa subxectividade. Non existe querer, existen quereres múltiples; olladas cómplices, dores, bicos e tardes na Quintana. Existen apertas amigábeis e noites de troula, caricias, palabras que saen das entrañas mesmas e o xeito en que me tremen as maos ao escreberche. Xa que logo, non pode existir abstracto de querer pois que non existe querer fóra dos concretos que o enchen de significado.

O querer, como verbo, só pode cobrar forma no senso dinámico de interacción, de construcción intersubxectiva de sistemas de articulación dos concretos. Existe o querermonos se decidimos odiarnos próximos no eido socipolítico e espiritual.
[Partindo desa premisa, cómpre ollar que os supostos abstractos de querer, como sustantivo ou como verbo, non son por tanto máis que concretos subxectivos ou intersubxectivos impostos polo sistema, con complicidade ou non dos individuos. Son sistemas de articulación reductores: “querer” de amig@s, “querer” romántico, “querer” paterno-filial. Sistemas que obvian a individualidade e pretenden encaixar en categorías moi reducidas os seres e os quereres.]
[...]Dubido porque non me gusta contentarme con ningún significado dado, e porque como se trata de construír e non son ningún experto, tento que a obra tire para arriba o millor posíbel e non deixo de analisar cada tixolo e cada mao de pintura. E porque hai días que non confío o máis mínimo na miña capacidade arquitectónica.

E, sendo no sector da albenelería afectiva, cabe mesmo defender a xornada laboral de 28 horas

(re)encontro na terceira hora

2005-09-12T03:15:00.000+01:00

Co reloxo a marcar as tres e catorce de luns, decídome a aporrear un chisco os tipos móbiles da miña imprenta binaria lumínico-lingüística.
Somentes para me comprometer, aquí e en público, a volver a alimentar xa dende mañá (con certos reptos académicos xa superados) esta bitácora.

Gosto do meu corpo cando está co teu

2005-09-01T12:24:00.000+01:00

Gosto do meu corpo cando está co teu

Gosto do meu corpo cando está co teu
corpo.É unha cousa tan nova.
Milloran os músculos e máis aínda os nervos.
Gosto do teu corpo, gosto do que fai,
gosto dos seus xeitos. Gosto de sentir o espiñazo
do teu corpo e os seus ósos, e a tremente
-firme- lisura que hei
outravolta e outra e outra
beixar, gosto de beixar isto e aquilo de ti,
gosto de, a modiño, aloumiñar, bater coa peluxe fina
da túa pele eléctrica, e co-que-é que precipita
sobre da carne fendida. ... E os ollos grandes faragullas de amor

e quizabes goste da excitación

de ti embaixo de min, tan nova.

E. E. Cummings (1894-1962),I like my body when it is with yours
[Tradución: Melro]

(Obrigado)¹

Ernesto Bertani: Frutal
_______________

^{1Polo envío disto. Por ser, por estar. Polo odio.}

Cultura é Liberdade!

2005-09-01T03:42:00.000+01:00

"9

A idea do Marx mozo sobre do papel do escritor esixe, nos nosos días, ser reafirmada vigorosamente. Está claro que esta idea debe ser entendida, no plano artístico e científico, para as diversas categorías de produtores e de investigadores. "O escritor -di Marx- debe naturalmente gañar cartos para poder vivir e escribir, pero non debe en ningún caso vivir e escribir para gañar cartos... O escritor non considera de ningunha maneira os seus traballos como un medio. Son fins en si mesmos, son tan escasamente medios en si para el e para os demais, que en caso necesario sacrifica a súa propia existencia á existencia deses traballos. A primeira condición da liberdade de prensa é que non sexa un oficio". É máis que nunca o momento de brandir esta declaración contra os que pretenden someter a actividade intelectual a fins exteriores a ela mesma e, sen ter en conta todas as determinacións históricas que lle son propias, dirixir, en función de pretendidas razóns de Estado, os temas da arte. A libre elección destes temas e a ausencia absoluta de restrición no que se refire ao seu campo de exploración constitúen para o artista un ben que ten dereito a reivindicar como inalienable.[...]"

André Breton, Lev Davidovitch Bronstein "Trotski" e Diego Rivera, Por unha arte revolucionaria independente

2005-08-31T03:07:00.000+01:00

"Sempre nos ha quedar Paris!"

2005-08-30T03:41:00.000+01:00

[Quería pór unha postaxe, para queixarme da dor de ollos que non me deixa durmir e tentar imitar na escrita a ledicia inocente de cando era cativo e un mikolapis era todo un premio. Quería falar da agradábel surpresa de descubrir (mesmo se serodiamente) a Bob Dylan, das tardes irisadas que agardan nuns chanzos do Capital lítica, e de pintar mapas por unha pel que percorrería vinte e mil cen noites, porque o tesouro é o percorrido.]

Mais nos ollos seguiríanme a queimar salgadas as bágoas de hai unhas horas. Sentiríame estúpido. O cabalo seguiría a podrecer veas da familia alonxada. E os naipelos no Iraque seguirían a pagar os efectos do U-238 imperialista.

[Escoito o Valse do Carballal, nunha interpretación impecábel.]

2005-08-29T15:26:00.000+01:00

Odio o meu futuro laboral, por máis que noutros lados decidan autoenganarse. Sigo a darlle a razón a Daniel Salgado ao respecto da miseria do xornalismo.
Estraño moito a un compañeiro.
Tento arrincarlle á harmónica algo que mereza ser chamado música.
Case queimo os apontamentos. Non sei se paga a pena.
Non me alimento, máncame a comida ao tragar. Teño o peito agarrotado.
Boto en falla a ledicia envasada en ollos sorrintes.

[Pero escoito o Valse do Carballal, nunha interpretación impecábel. E dánzoo coa vasoira]

Instruccións para quecer unha noite alonxada

2005-08-27T03:33:00.000+01:00

A maiores de repetir o maior número de veces posíbel os pasos sinalados no anexo gráfico, avisar ao destinatario para evitar accidentes, e encher os dispositivos voadores, tradicionalmente coñecidos como avións, de moito moito odio.

Atracando ao peirao cibernético moi de vagariño

2005-08-27T03:03:00.000+01:00

Asoballado pola publicidade spa(s)m-ica que pretende facerse dona deste meu site, volto.
_._._._._._._
(Mais con pouca intensidade e forza, porque xa son moitos días os que van de ausencias e poucos os que restan de preparación).

Feirados (fechamos até setembro)

2005-08-09T10:34:00.000+01:00

Ou máis ou menos.
Marcho para a vella casa materna, cara a praia e o mar de que tanto gostan algúns. Eu, á marxe de gostar ou non del, teño dú as cargas que aínda pesan, e me van rever bastante o goce potencial.
Entre iso, e a ausencia temporal duns ollos que xa encomeza a se alongar de máis, ca lqu era dos métodos de clarividencia tradicionais augurarían un vrao moi moi abafante (mesmo nos días en que non vaia calor).

Creación a desgana con nota a rodapé

2005-08-05T10:56:00.000+01:00

“beixo beixo beixo
aperta aperta beixo aperta aperta
sorriso aperta
beixo sorriso sorriso”¹

________

¹hai veces
nas que irreverente perdo tudo o respecto á lingua
á literatura e aos e ás literatas
e co maior desprezo do mundo ollo inúteis os hipérbatos

entón
a única poesía
apetecíbel
é a de trabarche a modo
o beizo e logo a pele tuda
e non pausar até escoitar o abrente
no alarme
.E seguir a te trabar

7:05 AM

2005-08-05T07:20:00.000+01:00

[Na mesa do meu pai na que traballo, nun post-it]

"O problema é que a cidade tamén produce unha síndrome de Estocolmo. A xente ama o feo, porque é familiar, ama onde viviu porque alí mantén unha serie de referencias sicolóxicas que lle dan estabilidade."
Pérez Arroyo

Autobombo

2005-08-05T03:15:00.000+01:00

Que é como lle chama toda unha mestra disto das bitácoras a iso que sempre se chamou fachendear.

Mais fíxome ilusión, e aquí volo copi-colo:

[Tirado de Vieiros]

RECONTO DE BLOGS

A bitácora por segundo

[03/08/2005 16:04] A ese ritmo medra a comunidade de escritores de diarios internáuticos, segundo o estudo de Technorati, adicados á peneira de blogs. Din desde esta empresa que o total de bitácoras en internet supera xa os catorce millóns, que preto da metade se crearon no que vai de ano e que é de agardar que en só cinco meses a cifra volva duplicarse. Iso si, só detectaron un 13% que actualicen cando menos unha vez á semana. De paso, contámoslles das últimas novidades no blogmillo chegadas ao noso buscador: CAmpus Stellae, bitácora dun "aspirante a contador da vida", A vida dun inocente pitiño, reflexións dun "pito de galiñeiro que asoma a cabeciña por riba do muro", Verbas coma puños, blog do "Melro, galego a madurar no Mar de Pedra coa escusa da Universidade". Ademais: Seven Women, Vigo Blog e Rei de Copas.

a O'Xirarei. Por ensinarme un xeito de relatar

2005-08-05T02:34:00.000+01:00

O especialista en tascas e baiucas do peirao, aquel do que se rin chamándolle tolo e que só o aspirante a contador da vida é quen de comprender na terra do grande valado, alédase hoxe un chisco. Porque sabe que de volta ha ter a quen contarlle a última: quer facerse faquir, ou quen carafio sexa que estea preparado para guiar unha alfombra voadora. Estivo a matinar se será que en Bagdade terán escolas especiais para iso, ou mesmo se haberá un cursiño por Internete. E como non sabe canto é que custará unha alfombra de última xeración traída directiña de Teherán, foi xa a perguntarlle ao porquiño de canto pode dispór. En fin, que nunha singradura fluvial ao carón dun vello balneario do pobo pode contar o aspirante con ter que prestar apoio moral, así como acompañamento etílico, a quen non poden marchar de viaxe.

verquido súpeto de datos

2005-08-04T22:12:00.000+01:00

ódiote bícote
amor canta distancia
e que poucas alfombras voadoras
na realidade
saborarte
xa me tarda rula
ollarte non virtual nin binaria en seudoconversa

2005-08-04T07:15:00.000+01:00

Fíxose día sen que a cama me dese aínda acougo...
...
..
.
.
.
.
..
...
en fin,...

2005-08-04T04:52:00.000+01:00

Nunha outra noite academicamente improdutiva, na que non dei máis alimento ao corpo que veleno líquido e gasoso, na que xa non sei se son parvo ou estou ledo, un son esgaza o silenzo e achégame moitas ganas de perder o tempo, de perder moito tempo. Matinando nun día (potencialmente polo de agora) inesquencíbel, lembrei un dos primeiros textos formativos que lin. E o certo é que me está a agromar certa saudade do pasado que non anuncia moitas horas de sono.
...
Conténtome coa chamada não atendida.
E agardo a mañá. Para pasar outro día coa única intención de que chegue a noite e sexan, xa, 24 horas menos no almanaque.

2005-08-03T11:51:00.000+01:00

S
E
G
U
I
M
O
S
!!

2005-08-03T11:38:00.000+01:00

Cicáis o elitismo egoísta e pseudorrevolucionario de pretenderse avangarda por riba do pobo,
cicáis pura lucidez intelectual transitoria fronte á deriva socialdemócrata e autonomista,
...
o caso é que nalgúns días devezo por marchar da ca sa política!!!!!

2005-08-02T22:56:00.000+01:00

LICOR-CAFÉ

Direito á vea chartreuse local saqueto de ruda boa
para as pestanas, saqueto de seoane e poexo, tris
de fiúncho, romeu ou nada, torrefecto con alcool de
queimar. Flipa esta modorra, á tardiña, pra non dar
subido dende Ervedelo e hai cheiro mesto que devala alisado.

[Ben.

Á tardiña, língoa que se vai colocando, que se queda e o

[rebumbio cede.

Ao pasar a gorxa o ar aquecese e tempera os labres.
Que chupan no negro, Miau.

Margarita Ledo Andión

E pasaron horas, abondo...

2005-08-02T03:40:00.000+01:00

... e non preciso durmir.
Un ollo húmido e salgado segue a semellar fitar para min dende esta fiestra de "xanonseicantos" megapíxeles; mais opto por crer que é somentes unha pegada, que non dá marchado da pantalla. E que detrás, na outra punta do mapa, hai en verdade un sorriso. Un sorriso pequechiño, un sorriso en silenzo mentres é tempo de durmir. Un sorriso nuns ollos fechos nos que non podo deixar de nadar.

2005-08-01T22:31:00.000+01:00

Sentinme de volta estúpido, como hai dous, tres meses. Avestrúcico é o termo, unha caste de estupidez das piores.
De volta foi a ausencia da linguaxe, a incapacidade de artellar sete verbas con senso, e os nervos a me mancar cun nó no estómago. Soubenme inhábil para respostar os sorrisos, que se facían patentes no timbre ao longo da conversa; e ficoume agochado na gorxa o máis grande dos beixos por terme aledado o reencontro co ciberespazo. E outros milleiros centos de beixos deses dos máis grandes porque si e polos sorrisos cos ollos e por un xogo que está pendente e porque tento cada día teletransportame e non dou e así cando menos che terían chegado eses beixos, dos máis grandes.

Non embargantes, a pesares dos meus ollos como mananciais de auga salgada, sorríame o espírito. Até desligar o telefone e caer de novo por un cantil ao mar frío e escuro do silenzo.

Sentíndose case en GAME OVER

2005-08-01T04:01:00.000+01:00

"A vida é um jogo monótono que dá dois prêmios:
A Dor e a Morte.
Feliz a criança que expirou ao nascer;
mais feliz quem não veio ao mundo."

Omar Khayyam

É en certas horas da mañá que o desacougo acada a insuportabilidade

2005-08-01T03:42:00.000+01:00

Ante o desconcertante de certas afirmacións que, mesmo olladas á luz da lúa, deslocan en grande medida a actual concepción da miña realidade socioafeciva;
ante a desagradábel perspectiva dunha semana na soidade máis absoluta na Casa petrucial, mentres os do meu sangue se instalan por terras maternas;
ante a desfeita emocional devengada dun filme perfectamente real e fermoso no depresivo;

ante tudo isto e a acumulación de bágoas nos ollos que xa doen porque non dan saído, e ante a frustración lingüística/literaria dos máis recentes días pretéritos. Ante isto, cómpre pór en consideración de serio a posibilidade dun proceso de auto-insensibilización. Como medida de gracia para co resto da humanidade, e especialmente para comigo propio.

O presente, o hoxe, o agora. E máis ren

2005-07-31T20:12:00.000+01:00

Calquera día pode se-lo día
menos pensado. Porque sen pensar
pasan as cousas, morren os amigos,
quebran as carnes, vánseche as mulleres
-mesmo as que non amaches-, e rebentan
as costuras que prenden a memoria.
Como pluma de pomba na almofada
caen faíscas de ti sobre os rastrollos
do que puido ter sido noutra parte.
Calquera día,
collo a vía morta

a unha estación de tren deshabitada.

[Anxo Quintela, O asasino estrábico (1997)]

._._._._._._._._._._._._._.

Busca a ledicia agora, non sabes de mañá.

Apaña un grande copo cheo de viño,

senta ao luar, e pensa:

Talvez mañá a lúa me percure en balde.
[Omar Khayyam, s.XI-XII]

холодная ночь

2005-07-31T19:02:00.000+01:00

Ante tudo, a incapacidade de durmir

2005-07-30T04:22:00.000+01:00

Un libro do que sigo a encetar a lectura dende os primeiros do mes. E outros cinco agardando ineludibeis, mentres marchou outra tarde sen avanzar unha páxina.

Nas fotografías unha prenda ritual simbólica que me aluma interiormente os miolos arestora. E beixos inesquecibeis por pouco habituais. Logo, unhas verbas non por pouco autóctonas incomprensibeis, que dan un chisco máis de quentura cando nas noites de vrao se sinte viruxe.
E é iso; é un mapa enteiro, cáseque de punta a punta. Moitos días por queimar no almanaque até ter unha escusa. E moitos e máis moitos bicos a se apertar nos petos, e aínda a tensión do repartidor de fast-food ao que acumulan encomendas na primeira entrega, o tremer do pícaro que inocente nos cinco anos pergunta cunha margarida na mao: "Queres ser a miña moza?".

No entanto, as pedras da Muralla a guindarse sobre de min en lapidación sicolóxica, e o grisento dunha cidade vella agochada nunha urbe monstrosamente desorganizada. Unha corda prendida a unha trabe coma fin última a unha existencia do meu sangue cando se rematou de viver.
E sobre de tudo, a falla inaturábel de verbas. A impotencia ao ollar brincar, mofándose, as máis abraiantes metáforas e os máis requintados e musicais termos, sen deixarse capturar.

Persia, ao lonxe, inerte. Das maos dos aiatolás tinguidas en sangue, e do amor asasinado

2005-07-29T18:15:00.000+01:00

Conquistador de corazóns, belo mozo

de ollos escintilantes e altivo semblante,

séntate e apaña un copo. Eu contémplote,

e penso na ánfora que has ser un dia.

______________________________

71
Do meu túmulo virá tal perfume de viño
que embriagará aos que por alá pasen
e tal serenidade vai rondar por alí
que os amantes non se han querer afastar

Xa nas cinco menos dez

2005-07-27T04:52:00.000+01:00

Arrivo de catro días relembrábeis, cheos de patriotismo (esmorgueiro e de loita) ao tempo que de odio dese que no canto de mancar sanda os adentros.
Pasei polas fases máis diversas oscilando seguido entre a meirande das euforias e un enorme sentimento de miserabilidade. Algúns con vocación pirotécnica encarregáronse de me facer sentir mal; e ao tempo que lles desexaba o meirande dos sufrimentos polo dano que fan ao País, sentín mágoa polo xeito en que, mesmo con boa vontade, pode chegar a autodestruirse a xente. Asemade, certas cuestións internas da casa e os efectos do licorcafé leváronme por estadios de seudocatalepsia e de ausencia da máis mínima simpatía con quen merece toda e moita máis, feito que me tortura agora especialmente, mentres non remata o silenzo telefónico propio das horas de Catarina. Maldigo ao contestador.

E sempre me quedará unha marca de guerra na orella, non sendo que a apócema máxica á que estou confiado consiga evitalo.

Iso si; volto cun sorriso gravado a ferro nos ollos. Coma sempre. E cunha conta pendente cos pasatempos na pel na que gostaría de espertar máis moitos días.
E preciso tanto de voltar a aqueles chanzos de pedra que non puiden evitar achegarme nesta noite o máximo que dende Lucus Augusti podo facelo.

Estou a...

2005-07-23T15:38:00.000+01:00

reclamar a libertade pró meu pobo!

Máis un día transcorido

2005-07-22T03:53:00.000+01:00

(aínda que, de certo, o que aleda é miralo como un día menos restante
para voar)

E poucas novidades. Somentes un burato na orella mal ubicado, e os ollos descansados (co custo de sacrificar a mañá na cama).
E máis afagos gardados na alxibeira que hei levar á capital. Pensei que, para entregalos, unhas cantas apertas por envoltorio han ser un bo sustituto do papel de agasallo. Agardo non ser o único en gostar da idea.

"LONXE LONXE LONXE!!"

2005-07-20T15:58:00.000+01:00

"Vin ouro onde só había chumbo. XA NUNCA SERÁS BENVIDO[...]só mantente lonxe"

Non debera ter acreditado en finais ledos, para non bater agora coa relidade gris.

Mais fun un iluso; crin que entenderías o meu adeus, e ti non quixeches saber, non quixeches ver que era unha mudanza, que quero poder dicerche agora un ola amigábel e saber de ti; fixécheste primeiro a xorda e despois eu o covarde, e fixécheste a muda cando precisaches un amigo e eu non fixen ren por entender a linguaxe de acenos coa que berrabas... Empeñácheste en que me dese arrepíos o tentar falar contigo, e rematei portándome naquel 21 de abril como nunca quixen facelo, respostándoche os ataques co silenzo máis sepulcral que pode existir.

E agora semella que perdo un anaco de alma para sempre, ou iso me dis, e non quero facerme o xordo.
[Somentes che digo, por se escoitas estas verbas polos ollos, que as cousas non se fixeron ben, ningún dos dous as fixemos ben. E se perdeches un amigo, é porque non quixeches entender, e teimaches en me esquencer porque eu me neguei a morrer.]

19 xullo de 2005

2005-07-20T02:03:00.000+01:00

Esgotado o día, somentes teño unha cousa que dicer,

(deixando no esquenzo que morrín co sono máis dunha vez e discutín cos proxenitores moito moito no xantar e pasei o serán facendo novos compañeiros para a loita e a noite a colar cartaces)

unha cousa que mandei caligrafada nun avión de papel cara ao sul, mais teño medo de que o vento non o deixe chegar:

que teño unha caixiña de lapis de cores gardada no caixón da mesa. deuma meu avó cando fixen a meia ducia de anos, e con ela debuxaba de todo, sempre cheo de vermellos, sen deixar un oco para a ausencia de cor. [Digo porque, se ma deixas ver, ao millor até damos feito sobre da túa paisaxe nocturna un arco da vella]

2005-07-19T11:46:00.000+01:00

Estou até o naris dalgúns nugalláns!!!

En 24 horas...

2005-07-19T03:31:00.000+01:00

fará xa un mes dende que o mundo (dende o País até o mundo máis íntimo) se me fixo novo.

E o certo é que se respira millor

2005-07-19T00:20:00.000+01:00

as bágoas están a se asomar na balconada ocular, a piques de se guindar ao baleiro, nesta banda do cable como na outra(solidariedade/necesidade/odio). mais rexeitado o pano para limpar as fazulas, faise o silenzo internáutico.

e despois... outravolta a confusión entre nocturno e diurno, e as maos tremendo diante do teclado
.silenzo
e o non saber se a fonte na que o melro se enchoupa de ledicia estará a quedar, ela propia, sen auga

O encanto...

2005-07-18T15:45:00.000+01:00

dalgunhas mañás pode estar oculto simplesmente nun café ben acompañado, e máis nun cartaz xeitoso para festexar o día grande do País.

E en ollar como escomezamos, de vagar, a botar abaixo as paredes de pedra.

Que fachendoso me sinto...

2005-07-18T00:43:00.000+01:00

de como maqueei (un pouquiño) a bitácora!!

(E ademais xa teño unha licenza baseada no copiceibe!!)

Xa tarda...

2005-07-18T00:38:00.000+01:00

sentir a dor nas tempas no Día da Patria na Quintana, por ter fechado a noite do 24...
(e polo que hei ter que traballar e desfrutar)

Os tempos son chegados - Na Lúa

2005-07-18T00:31:00.000+01:00

[...]

Os tempos son chegados das vaguedades,
amamos a loucura da inmensidade;
Pasamos toda a noite eu e máis ela
na lúa de Santiago de Compostela
Os vellos compañeiros, os namorados
brindaban porque
os tempos xa son chegados...

[para vell@s e nov@s compañeir@s, para @s namorad@s e @s que non o están, para tod@s con quen vou ter a enorme sorte de compartillar o Día da Patria, e agardo que moitos días máis;
unha aperta enorme!!]

Mentres fallan uns ollos nos que mirar para saberse melro

2005-07-18T00:07:00.000+01:00

e é que ás veces o pícaro non sabe ren,
o pícaro mudo a sentirse ínfimo
axeonllado fronte á súa Kypris na terra
o pícaro
síntese baldeiro,
morto,
de dentro

"-Será posíbel -interrogaba o neno en corpo de adulto- que decida ese ser, tan superior á miña caste en canto á ialma, achegarse a perder en min tuda a ledicia??
-Non sexas parvo. Ti fas rir, e podes construír dun cuarto baldeiro o máis vizoso verxel se queres -retrucou aquel que aínda estaba a secar bágoas nocturnas-. Ademais, por máis que che custe crelo e non queiras e sexas un testán, pódoche asegurar que non es merda.
-Xa, poida que teñas razón... ademais xa estou afeito a mancarme -as verbas ecoaban planas, sen transportar nada de convicción dentro-. Veña, déixame un pito que preciso suspirar."

.e entón tudo,
absolutamente tudo
canto olla
e palpa
e gosta
e ule
e ouve,
tudo,
simula esvaerse

e resta el, só el, el só, el coa podremia

mentres fallan uns ollos nos que mirar para saberse melro

Abrente

2005-07-17T05:42:00.000+01:00

aínda malo para a saúde, segue a encantarme ollar como se fai día mentres para min aínda é pola noite...

especialmente se esa noite se pasou odiando e sendo odiado (só dixitalmente) e por momentos abrolla un chisco de amor propio nos adentros, e me sinto á altura e case merecente dos sorrisos...

[e aínda así fállame algo para me secar a auga das meixelas;

pois que o único remedio coñecido marchou boiando nunha botella, atlántico abaixo]

2005-07-15T15:50:00.000+01:00

Que bo o odio, cando é mutuo...

2005-07-09T17:42:00.000+01:00

Levar do corpo as pegadas
da suor
dunha noite desagradábel porque coidei trabucado que se esvaía;
logo, coller folgos
mais claudicar
ante consellos consumistas maternos

máis despois,
finxir aínda fortes os vencellos de sangue cos ancestros
-na realidade auténticos descoñecidos-
en paparota familiar indixesta á hora de dar
informes vitais pormenorizados.

submetido aos canabinoides
verquer a edición de hoxe do diario persoal
crendo interpretar a Quinta Sinfonía ao teclado informático
para decatarse,
despois,
de que hei ser xulgado
por crimes contra a musicalidade.

2005-07-09T00:01:00.000+01:00

Era para o pasado 28 de San Xoán

2005-07-08T15:19:00.000+01:00

mais certas ineficacias técnicas impedíronme penduralo. De tudos xeitos póñoo porque paga a pena.

“O amor escorrenta o medo [...]”, Aldous Huxley

2005-07-08T00:04:00.000+01:00

o tempo,
submetido ás emanacións de catalizadores metafísicos
nos chanzos líticos da praza dos mortos na capital...

e non che dixen que os adentros
tremían do medo

--O despois longo e húmido é
intre dilatado que me ha facer
DESTEMIDO e
masoquista pois que mesmo desfrutei das costas
malladas
como durmidas as horas nocturnentas derriba de presas de rebo...

"paspán!"

2005-07-07T23:38:00.000+01:00

Será mañá outravolta
a lentitude de reflexos (denomínese atoramento ou fraca determinación)
{e en 13 de novembro toleo mouro e choro mesto no cuarto que chamaban claustrofóbico
e anguriante
por fodida inexperiencia inmobiliaria.- “restache moito por aprender”}

Non pode ser casualidade

2005-07-06T10:50:00.000+01:00

Como ben dixo o compañeiro Noitébrego de Cospeito, ISTO non pode ser casualidade.
(Salvando as diferenzas ortográficas/normativas)

NON PASARAN, TRATORADA!
NON PASARAN, DALLE FERRO!
NON PASARAN, TRATORADA!
NON PASARAN

2005-07-05T01:59:00.000+01:00

“[...]
Estás en min, coma quen ten, sen nome,
un melro ou un fouciño pra conqueri-los días
nos que ti non estás, nos que ti non estás, nos que ti non estás.”

X. L. Méndez Ferrín, Con pólvora e magnolias

De Farruco Sampedro (de ter tempo)

2005-07-05T01:05:00.000+01:00

*O emprego estético-terapéutico da escrita dicía sempre que quixen/amei
...Antinaturalmente cando crin que quixen nunca escrebirei.*

hoxe escrebo e odio e sinto.[VIVO e LOITO]
eu hoxe sei que ás veces
e outras veces
é Compostela milagre ou simples coordenada espacial
e gosto de aproveitármolo

2005-07-04T13:02:00.000+01:00

Son un barreño tus tristes ojos,
cuando no estamos cerca somos dos gorriones cojos,[...]

Informe Vital Sistematizado - Tres de Xullo de 2005

2005-07-04T00:36:00.000+01:00

Berrar un chisco cos proxenitores

-e despois saio a fume de carozo ao parque para disimular as bágoas-

No entanto seguín a matinar na posibilidade dun hipertexto literario
e lin a un grande en potencia de Monterroso.

lembrei que antonte
rachou a maleta das lembranzas,
e foron ficando

c i sca d a s

por aí

mentres eu choromicaba porque mancara a mao.

Olleime nunha ponla chiando mouro mourísimo coma sempre,

coma sempre e hoxe tamén paguei as multas polos vicios nocturnos futuros e pasados

[debatin sobre Dziga Vertov e banda deseñada contra-Marvel; mesmo rematarei por crer que sei algo]

______________

ecoante o sotaque morracense en cada verba que planeaba
no espazo atmosferico circundante,

díxenche “Ola, que tal?” por vegada milésima,

e o estourido número mil deume quentura nos adentros.

Despois soñei

cun regato rebuldeiro de apalpadas e beizos zumentos . . . . . . . . . . . . . . . . . . e logo era morto afogado ledo

E.E.F. (Espazo Existencial Familiar)

2005-07-02T16:14:00.000+01:00

Tras de nove meses, faise claramente patente a falla de sincronización socio-afectiva/decorativa do cuarto denominado E.E.F. co seu habitante ocasional.
--------
Cómpreme facer reformas!!

Onte

2005-07-02T15:06:00.000+01:00

Toleei e berrei mil 300 trinta e sete segundos cando me fallou tudo, e toquei o djembé e arrinqueille laios de gato atropelado na A-6. Guindeime sen paracaídas nos paradisos artificiais e asasineime máis un chisco entre pedras húmidas e frías que teimaron en se facer as xordas ao meu pranto.

Ao ficar sen ar, durmín, e despois foi hoxe e foi aquí e agora.

Sen mar de pedra e sen odios que gozar.

[Odio do máis fundo as mensaxes gravadas das empresas de telefonía]

Odio ao Suso Sanmartim!!!

2005-06-29T09:59:00.000+01:00

Enfín, non vou dicer ren. Quen ten que entender ha entender.

Reflexión

2005-06-29T09:46:00.000+01:00

Despois dun máis que grave envés académico, non resta máis que reflexionar seriamente, entre as cabichas e o licor café, e a podremia espiritual.
Que fai un no viveiro cando fracasa en certos eidos básicos de formación? Laboralmente, frustrarse. Aínda salva o saber que o medre espiritual si foi grande neste curso, e que un, a pesares de raro, pode ser querido.
E iso acouga a calquera.

Probiño el...

2005-06-28T10:50:00.000+01:00

Heterodoxia de tradución

2005-06-28T10:46:00.000+01:00

"Cando acordei, o dinosauro fascista xa non estaba alí"

Hoxe respírase aire novo!!!
E tudo é de cores mesmo coa resaca...

[Hoxe amo o mundo]

2005-06-27T14:13:00.000+01:00

Nestes intres, cando baixo o sol se derrete a consciencia e fica somentes un organismo ilóxico no seu axir, ao que a forza lle marcha tuda pola boca e que non é quen de evitar ir brincando pola rúa, é quizabes nos intres nos que un debe decidir morrer.
Por manter un pouco a dignidade, e por disimular que é inhábil para cousa calquera.

Retallo

2005-06-27T00:52:00.000+01:00

Cando tuda a presión do futuro académico e familiar se condensa en 37 fotocopias mal subliñadas cun marcador laranxa.
Cando un é incapaz de vencer co espírito á nicotina, e a anguria é máis forte que a preocupación polo tecido pulmonar.
Cando a desilusión está condensada nun soño, quizabes premonitorio, e semella que xa non resta ren polo que loitar.

---------------

Entón,
o único acougo está nos sorrisos,
e o meirande medo é que se esvaian, por non sabelos respostar.

Vincent Van Gogh - "A noite estrelada" (1889)

2005-06-26T00:16:00.000+01:00

Hoxe a noite naceu estrelada.
E non existe maior gozo que ese, e o de voar por riba da pedra luída da Cidade nosa e ceibe.

Loita activa contra o silenzo

2005-06-25T12:03:00.000+01:00

Dicían que xa levaban moito caladas, e que lles apertaba moito o nó da gorxa, polo medo. Dicían que fixeran trinta lagoas e sete pucharcas coas bágoas que lles esvaraban cada día pola faciana, e que xa tiñan as fazulas secas de tanto sal; dicían, tamén, que estaban fartas, que non querían chorar nin sufrir máis, que "xa abonda" e "isto non pode seguir", que se podía voar ceiba por ceos novos... E calaban despois.

Ollaban o ente escuro, aquel, que lles instalara a dor tan perenne e tan adentro. Co sangue a ferver seguían caladas, e agardaban que lles marchase do campo visual, para coller algo máis de folgos
A percepción da inxustiza medra paseniña e calada, mais estoura de vez e fai facho aceso de calquera persoa. E ás veces xúntanse moitos fachos que veñen de prender, fartos de prantos e anguria, e dan luz onde era noite fecha.

Cuando digo futuro

2005-06-24T16:05:00.000+01:00

Tíñaa reservada para o día 20, e logo decidín reservala para o 28. Mais por se acaso nos arrincan a ledicia, non quero perder a oportunidade de homenaxear a Silvio. Porque o merece e porque Cuba aínda vai.

"Te convido a creerme cuando digo futuro.
Si no crees mi palabra, cree en el brillo de un gesto,
cree en mi cuerpo, cree en mis manos que se acaban.

Te convido a creerme cuando digo futuro.
Si no crees en mis ojos, cree en la angustia de un grito,
cree en la tierra, cree en la lluvia, cree en la savia.

Hay veinte mil nuevas semillas en el valle desde ayer.
Hay restos de desesperados, hay el hombre y su mujer.
Los hierros se fundieron ya,
hay la paciencia y queda más.

Hay un país de roca en ruinas bajo otro país de pan,
hay una madre que camina codo a codo con su clan.
Los hierros se fundieron ya,
hay la paciencia y queda más.

Hay cuatro niños ahora mismo sonriendo en una playa
y en las trastienda de una bala un militar que no ha dormido.
Y aquella misma muchachita vuelve a recortar su saya.
Es importante desde un niño hasta el largo de un vestido.
Los hierros se fundieron ya,
hay la paciencia y queda más.

Yo te convido a creerme cuando digo futuro."

Luuuummmeeeee!!!!!!!!!

2005-06-23T21:04:00.000+01:00

Hoxe, aínda que sexa somentes nunha cacharela virtual no meu maxín, heime encarregar de facer arder un milleiro e trinta e dúas bágoas que fun acumulando no curso...

Porque estou farto de ter que odiar o mundo e repeler a ledicia como actitude de vida, e porque a cada intre que río sei que non me disgusta tanto. Sobre de tudo cando se trata de rir acompañado.

Urxente -- CADEA HUMANA

2005-06-23T17:33:00.000+01:00

Porque non poden roubarnos a ledicia coa mentira e a trampa, que xa estamos fartos.

O domingo ás 13:00, tod@s na Alameda compostelá, para fecharlle as portas do País á podremia de sempre e que chegue á fin a Primavera que por tanto tempo agardamos.

Gañamos Nós!!

2005-06-23T14:50:00.000+01:00

"Estaba a Quintana dos Mortos posta de Vivos"
(Luisa Villalta, Quintana de puños fechados)

2005-06-21T21:57:00.000+01:00

Y a deshora
sale un sol alumbrando una esquina
y alegrándome el día
[...]

"ALERTA ROJA GENERAL"

2005-06-21T15:16:00.000+01:00

Dende o pasado domingo todo o territorio rebelde chiapateco atópase en estado de "Alerta Roja General". É de supór que non é por capricho, e que se o EZLN se ve na obriga de paralisar os Caracoles e as Juntas de Buen Gobierno é porque se agarda un recrudecemento das actuacións do Estado mexicano contra os indíxenas que se negan a ficar mudos, contra ese pobo insurxente que leva demostrado que soubo facer a Revolución para construír.
O EZLN ha seguir na loita, como fixo sempre, e se agora levan adiante un troco na estratexia é porque, como xa os Subcomandante Insurgente Marcos ten afirmado en varios comunicados, "falta lo que falta". Falta que a clase política mexicana pase de promesas a feitos, e recoñeza, despois de 500 anos de selvaxe "conquista", os dereitos dos habitantes naturais de Chiapas. O seu dereito a unha lingua e a unha cultura, o seu dereito a desenvolver modelos de construción social igualitarios e alternativos ao capitalismo neoliberal, o seu dereito a se defender, mesmo coas armas, dos ataques racistas que a cotío sofren.
O pobo chiapateco está hoxe ergueito polo seu dereito a vivir. Adiante na loita!!!

Os tempos van sendo chegados

2005-06-21T10:04:00.000+01:00

Figli dell’officina
o figli della terra,
già l’ora si avvicina
della più giusta guerra,
la guerra proletaria
guerra senza frontiere...
[...]

E quen non pensou nunca

2005-06-21T00:58:00.000+01:00

en guindarse de cabeza dende a Berenguela á Quintana de Mortos?

Hai días que semellan non querer rematar, por moito que un teime en apagalos e esquencer a Casa.

2005-06-20T16:04:00.000+01:00

E ás veces a derrota do País son novos pulos para a loita, e o extravío dun pendente un mal menor.

A pesares deses 13, máis que nunca na loita

2005-06-20T15:55:00.002+01:00

Erguerémola espranza
sobre ista terra escura
coma quen ergue un facho
nunha noite sin lúa.

Marcharemos cinguidos
polos duros segredos
dunha patria soñada
á que non voltaremos.

Non sabrán o camiño
que pra entón colleremos.
Longos ríos de brétema,
longos mares de tempo.
Tripulantes insomnes
na libertá creemos.

Viva, viva, decimos
aos que están no desterro
e soñan cun abrente
de bandeiras ao vento.

Adictos da saudade
que levades a luz polos vieiros.
¡Saúde a todos,compañeiros!
¡Saúde a todos,compañeiros!

Celso Emilio Ferreiro

2005-06-18T00:05:00.000+01:00

Pelexo, na Casa na fraga sacra de Lugh, cun computador vello e canso que me nega até os máis elementares dereitos cibernéticos (o de edición de fonte e parágrafo, sen ir máis lonxe); é o que teñen as "cousas de toda a vida" cando voltas da capital, que comparando fican en nada.

No entanto, en pleno proceso de preparación sicolóxica para un Domingo grande na historia da Galiza, sempre podes bater con "1 chamada nao atendida"(nin acentos dos que empregan alen-Miño existen neste teclado amarelado polo tempo), e a habitación amosa un pouco máis de cor e faise acolledora.

En menos de 48h a nosa existencia terá mudado de xeito sustancial e, pase o que pase, só será posíbel ollar o futuro cun novo ollar de esperanza. Porque outra cousa ha ser morrer.

Depresión (recoñecendo a verdade)

2005-06-17T23:42:00.000+01:00

“Os meia de masas actúan como sistema de transmisión de mensaxes e simbolos para o cidadán meio. A súa función é a de divertir, entreter e informar, así como inculcar aos individuos os valores, crenzas e códigos de comportamento que lles han facer integrarse nas estruturas institucionais da sociedade. Nun mundo no que a riqueza está concentrada e no que existen grandes conflitos de intereses de clase, o cumprimiento dese papel require unha propaganda sistemática”.
Noam Chomsky; Edward S. Herman: "Os gardas da Liberdade"

É a unha e dez (aínda que o marcador, por Portugal, marque as 12:12)...

2005-06-17T00:12:00.000+01:00

... e van sendo de que prepare o macuto para marchar mañá á cidade da grande sebe e procurar acubillo na miña habitación de sempre.
Ou quizabes sexan máis ben horas de que decida non marchar até sábado, e de gozar mañá da noite do mar de pedra simplesmente en paseo nocturno.

De calquera xeito, case de certo é tempo de ir encomezando a ollar o exame que teño en menos de nove horas (outravolta o dito "reenganche").

Ouch!!

2005-06-16T20:57:00.000+01:00

Debera aproveitar as tardes, e queixarme menos. Porque despois é moi doado afogar entre os remorsos.

No entanto, vou repetir sesión de mobilización cultural.

Hai Que Botalos!!!

2005-06-16T13:38:00.000+01:00

É que teño moito vicio por insistir no tema do "boto", e non sei se non me dará por voltar a vela hoxe.
Total, aínda que nós non gañemos tanto como nos gostaría, aínda que non nos convenzan certos videos e candidatos, poden perder eles.

Voto útil polo Bloque Nacionalista Galego!!

2005-06-15T21:32:00.000+01:00

E razón non lles falta...

"Perpetuar o sistema neoliberal de explotación"

2005-06-15T15:35:00.000+01:00

Onte concordei en que votar a uns é perpetuar o capitalismo selvaxe.
O que non dixen é que votar a outros, visto o visto, dá a impresión de que tamén o é.

Ogallá a Revolución se fixese sola.

Medo escénico

2005-06-15T13:04:00.000+01:00

Vénceme, sempre, o medo escénico (eufemismo para dicer covardía).

E sigo a agardar desacougado até que as boticas vendan pílulas de autoestima concentrada, ou a que alguén ma inxecte en vea, para que as maos deixen de tremelicar sen pulso cada vez que o mármore e a brancura se fan enormes e anguriantes.