[Quería pór unha postaxe, para queixarme da dor de ollos que non me deixa durmir e tentar imitar na escrita a ledicia inocente de cando era cativo e un mikolapis era todo un premio. Quería falar da agradábel surpresa de descubrir (mesmo se serodiamente) a Bob Dylan, das tardes irisadas que agardan nuns chanzos do Capital lítica, e de pintar mapas por unha pel que percorrería vinte e mil cen noites, porque o tesouro é o percorrido.]

Mais nos ollos seguiríanme a queimar salgadas as bágoas de hai unhas horas. Sentiríame estúpido. O cabalo seguiría a podrecer veas da familia alonxada. E os naipelos no Iraque seguirían a pagar os efectos do U-238 imperialista.